سلام خلق الله

بالاخره بعد از سالها دل دل کردن و بعد از آنکه تمام اصحاب قلم و ادب و دوستان و رفقا ، سالیانی پیش به قافله نویسندگان اینترنتی پیوستند و از آن فارق شدند یا نشدند و بعد از اینکه این کار از مد افتاد ، حالا وارد گود شده ام ...

به لطف خدا امروز نگاشتن کلاس خاصی ندارد و جماعت حرفه ای کوچ کرده اند به فیس بوک و بعد انشاء الله  ...

نوشتن برای دل خودم هم حرف است !

قطعا می نویسم تا بلکه کسی در جایی بشنود و اثری داشته باشد و یک اتفاقی هرچند ناچیز بیافتد .

گرچه روزگار به من ثابت کرده که بعد از گذشت زمان نظرات و دیدگاهها تغییر می کند و بنابراین تعجب نمی کنم اگر یک روزی این نیم بند امید را هم از دست بدهم و فقط برای دل خودم بنویسم و آن هم نه اینجا ...

تا آنروز که نمی دانم آرزو کنم زودتر بیاید یا نه  شما هم کمک کنید و اگر می توانید کاری بکنید ...

بهانه ها فقط بهانه ای است برای برقرای ارتباط ...

ادبیات بهانه ها هنوز برایم کاملا مشخص نیست .

تا آن روز قطعا حرفها و دیدگاه های شما می تواند راه را بسازد .

سعی خواهم کرد فقط نگاه نقادانه نداشته باشم ، گرچه امروز نقد درست و قابل استفاده ، حکم کیمیا را دارد .

خلاصه اگر کاری می توانید بکنید ، یا علی

عید غدیر را هم تبریک می گویم . به قول سالهای دور تلویزیون عید بر عاشقان مبارکباد . ( با فونت درشت و استوروک قرمز دورتادور در وسط صفحه)

پاورقی :

1. بخشهایی از بهانه ها هنوز به روز نشده و طرح هایی دارم که اگر فرصت بشود در روزهای آینده (شبها!) ترتیبش داده می شود .

2. صادقانه بگویم دلم می خواهد یک روزی بهانه ها آنقدر تاثیر گزار بشود که در عرصه فرهنگ بشود یک کارهایی کرد ... (البته این بخش را به لحاظ حرفه ای نباید می نوشتم )