سلام خلق الله  

علم های برخاسته، بیرق های در اهتزاز، سیاهی های موّاج، هیاهوهای زنجیر و طبل، فریاد های یا حسین...

شهر در سیاهی، شهر در خروش، خیمه های کهنه و نو، اعلانهای جورواجور، پرچمهای الوان هیئتها، رنگهای سبز و سرخ و سیاه، شیشه نویسی ماشینها، اسپند و دود و گلاب، چای در لیوانهای شیشه ای و پلاستیکی، مطبخ های گرم و پررونق، نذری و شام و اطعام، منبر و وعظ و خطابه، مداحی و مداحی و مداحی...

این همه انرژی، این همه پتانسیل

در طول یک روز(عاشورا) یک دهه، دو ماه(محرم و صفر)...

وقت گذاریها...

چقدر به این فکر کرده ایم که با این جریان چه ها می شود کرد؟ وقت گذاریها، دقیقه ها و ساعاتی که همه در این ماجرا دخیل می شوند.

درگیر شدن عواطف و احساسات عموم مردم با واقعه عاشورا، مبالغی که صرف مخارج و هزینه های عزاداریها می شود.

سرمایه های اجتماعی که در این تراژدی بدست می آید و هزینه می شود، اینها تنها برشهایی از ماجرا است که جا دارد در اطراف آن تأمل شود.

شاید بازخوانی واقعه عاشورا از این منظر و بررسی این برش از تقویم تاریخ و دقت درکارکرد های آن و اینکه چه اتفاقاتی می افتد و چه اتفاقاتی باید بیفتد و نمی افتد بسیار لازم است.

پاورقی:

1.از این همه ترافیک و راه بندان در گیرو دار دسته های عزاداری و موج روز افزون آن و توزیع نذری و شلوغ کردن، از این همه برنامه های یک شکل صدا و سیما در نشان دادن جلسات عزاداری و سخنرانی، از این همه سبک های جدید و مد روز مداحان، از این همه هیأتهای جدید و بعضاً نامهای عجیب و غریب، از این همه خیابان گردی مردم پیاده و سواره در تاسوعا و عاشورا از این دسته به آن هیئت، از این همه...

از اینها باید خوشحال باشیم یا ناراحت؟

خوشحال از بروز این همه شور و علاقه به ساحت امام حسین علیه السلام و یا تفکرو دقت در تلف شدن این همه انرژی که می تواند با کمی مهندسی فرهنگی و دینی جهت دار شود و همه چیز را زیر و رو کند.

2.راستی آیا در پس زمینۀ این همه شلوغی، طراحان و مؤثران دینی و فرهنگی جامعه می دانند که روز به روز، دین عوام در حال سطحی شدن است؟ آیا به فکر روش هایی برای عمیق تر شدن مفاهیم دینی و معرفتی هستیم تا در نقاط حساس و استراتژیک تاریخی(که به لطف خدا کم هم در پیش رو نداریم!) جامعه بتواند تصمیم درست و منطبق بر مفاهیم عاشورا اتخاذ کند ؟